Για 10 χρόνια, η Natalie Fée διηύθυνε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, με στόχο την καταπολέμηση της ρύπανσης από πλαστικά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πέτυχε σημαντικά κατορθώματα, όπως η απαγόρευση πλαστικών μαχαιροπίρουνων και συσκευασιών φαγητού. Ένιωθε περήφανη, όμως το προσωπικό κόστος ήταν μεγάλο: Είχε φτάσει στα όρια της εξουθένωσης.
Το 2022, μετακόμισε στο Κλέβεντον. Πίσω από το διαμέρισμά της υπήρχε μια βελανιδιά, μόνη στην πλαγιά ενός αστικού λόφου, περιτριγυρισμένη από λιβάδια. Γρήγορα, η μοναχική παρουσία του δέντρου τής δημιούργησε μια ανεξήγητη έλξη. Αναζητώντας περισσότερη ηρεμία και σταθερότητα, σκέφτηκε μια απλή, αλλά ασυνήθιστη ιδέα: Να κάνει διαλογισμό κάτω από το ίδιο δέντρο κάθε μέρα για έναν ολόκληρο χρόνο. Αποφάσισε να ξεκινήσει την ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου 2023.
Οι πρώτοι μήνες δεν ήταν εύκολοι. Ο χειμώνας ήταν βαρύς και σκοτεινός. Η βροχή ήταν συχνή και οι δυνατοί άνεμοι έκαναν την καθημερινή τελετουργία της Natalie αρκετά δύσκολη. Στην αρχή, έμοιαζε να μη συμβαίνει τίποτα ιδιαίτερο. Η σκέψη, μάλιστα, ότι θα συνέχιζε για έναν ολόκληρο χρόνο τής φαινόταν αποθαρρυντική. Υπήρχαν μέρες που αναρωτιόταν γιατί είχε ξεκινήσει. Παρ’ όλα αυτά, ήθελε να τηρήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό της.
Η καθημερινή της ρουτίνα ήταν λιτή. Καθόταν για περίπου 10 λεπτά κοιτάζοντας γύρω της και παρατηρώντας ό,τι συνέβαινε. Έπειτα έκλεινε τα μάτια και διαλογιζόταν για 20 ή 30 λεπτά. Στη συνέχεια, επέστρεφε στο σπίτι, όπου κρατούσε σημειώσεις ή έγραφε ένα ποίημα. Όταν, αργότερα, ξαναδιάβασε τα ποιήματα εκείνου του χειμώνα, της φάνηκαν εσωστρεφή και στοχαστικά, επηρεασμένα από τη σιωπή, το κρύο και την αβεβαιότητα.
Όταν ήρθε η άνοιξη, όλα άλλαξαν. Ο χειμώνας είχε λειτουργήσει σαν μεγάλη παύση – ξαφνικά, όμως, η ζωή έμοιαζε να ξεκινά ξανά. Η ημέρα που άνθισαν οι νάρκισσοι κάτω από το δέντρο έμοιαζε με μικρή γιορτή. Για λίγο, η Natalie είχε παρέα: Μια φωτεινή, χαρούμενη συστάδα λουλουδιών δίπλα της. Όμως, μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες, είχαν χαθεί. Το γεγονός ότι είχαν προετοιμαστεί σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο για μια τόσο σύντομη εμφάνιση τη γέμισε δέος για τη φευγαλέα φύση της ζωής. Έπειτα άνθισαν άλλα λουλούδια, μέχρι που, τελικά, ολόκληρη η πλαγιά έμοιαζε να «εκρήγνυται» από ζωή. Το άλλοτε γυμνό λιβάδι μετατράπηκε σ’ ένα τοπίο γεμάτο χρώμα, κίνηση και ήχους.
Η καθημερινή παρουσία της Natalie κάτω από τη βελανιδιά την έμαθε να παρατηρεί τις πιο μικρές αλλαγές γύρω της. Όσο περισσότερο καθόταν ακίνητη, τόσο περισσότερο οξύνονταν οι αισθήσεις της. Τις περισσότερες ημέρες επέστρεφε στο σπίτι με μια αίσθηση φωτεινότητας και ευγνωμοσύνης.
Επιβράδυνση, ένα σημαντικό μάθημα
Μέχρι το καλοκαίρι, το λιβάδι έμοιαζε να ξεκουράζεται. Εκείνη, όμως, όχι. Παρ’ ότι αγαπούσε το καθημερινό της τελετουργικό, εξακολουθούσε να γεμίζει τις μέρες της με δουλειά, μουσική και γράψιμο. Τότε συνειδητοποίησε ότι, αν αυτή η πρακτική αφορούσε πραγματικά την επανασύνδεση με τη φύση, έπρεπε να ακολουθήσει τον ρυθμό της. Ο κόσμος γύρω της επιβράδυνε. Έπρεπε να κάνει το ίδιο. Δεν ήταν εύκολο, αλλά ήταν απαραίτητο. Κάτω από τη βελανιδιά, όλα έμοιαζαν πιο ήρεμα. Χωρίς τους συνηθισμένους περισπασμούς, ο διαλογισμός της γινόταν πιο καθαρός.
Με τον καιρό, η Fée άρχισε να παρατηρεί αλλαγές και στον εαυτό της. Η ψυχική και σωματική της υγεία βελτιώθηκαν. Ο πόνος στην πλάτη της υποχώρησε. Η αίσθηση γαλήνης και θαυμασμού μεγάλωσε. Ένιωσε μια μορφή ευτυχίας που, όπως περιγράφει, είχε να αισθανθεί από την παιδική της ηλικία. Μαζί της επέστρεψε και μια διάθεση για παιχνίδι, μια ελαφρότητα που είχε χαθεί μέσα στα χρόνια της πίεσης.
Η βελανιδιά άλλαξε και τη σχέση της με τον χρόνο. Στο παρελθόν, προσπαθούσε να ελέγχει τα αποτελέσματα και να πιέζει τα πράγματα να συμβούν. Το να κάθεται κάτω από το ίδιο δέντρο, μέρα με τη μέρα, τη δίδαξε υπομονή. Της έδειξε ότι πολλά πράγματα εξελίσσονται στον δικό τους χρόνο.
Ύστερα, ήρθε το φθινόπωρο. Οι άνεμοι δυνάμωσαν ξανά και τα φύλλα άρχισαν ν’ αλλάζουν χρώμα. Τη μέρα που συμπληρωνόταν ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησε το τελετουργικό της, η Fée πήγε στη βελανιδιά με την κιθάρα της και τραγούδησε ένα «ευχαριστώ». Για έναν χρόνο, το δέντρο τής είχε προσφέρει καταφύγιο. Η πρόκληση είχε ολοκληρωθεί κι εκείνη ένιωθε πιο ήρεμη και ανθεκτική απ’ ό,τι όταν είχε ξεκινήσει. Η Natalie εξακολουθεί να επισκέπτεται τη βελανιδιά τις περισσότερες ημέρες του χρόνου.
Αυτό που έμαθε ήταν απλό, αλλά βαθύ: Δε χρειάζεται να πάει κανείς μακριά για να βρει ένα μέρος στη φύση, όπου μπορεί να καθίσει, να σκεφτεί και ν’ αναρρώσει. Η φύση γνωρίζει τι χρειαζόμαστε και είναι πάντα έτοιμη να το προσφέρει.
Πηγή: www.ygeiamou.gr
