«Αγαπιόμαστε. Απλώς κάπως χάσαμε τον δρόμο μας». Αυτή ήταν η φράση με την οποία ένας άνδρας, παντρεμένος για περισσότερα από 25 χρόνια, ξεκίνησε την πρώτη συνεδρία συμβουλευτικής ζεύγους με την ψυχοθεραπεύτρια Kathy McCoy. Δίπλα του, η σύζυγός του συμπλήρωσε: «Ποτέ δεν πίστευα ότι θα φτάναμε ως εδώ».
Ο λόγος που θέλησαν να ζητήσουν τη βοήθειά της δεν ήταν κάποιο πρόβλημα. Κανείς δεν είχε απατήσει ούτε είχε χάσει τις οικονομίες τους στον τζόγο. Οι φίλοι και η οικογένειά τους τούς έβλεπαν ως ένα αγαπημένο ζευγάρι με μια σταθερή σχέση. Και οι δύο αγαπούσαν τα πλέον ενήλικα παιδιά τους και διαχειρίζονταν καλά τη μετάβαση στη ζωή χωρίς παιδιά στο σπίτι. Κι όμως, κάτι δεν πήγαινε καλά.
Η ίδια σημειώνει πως στην πρακτική της έχει δει πολλά τέτοια ζευγάρια. «Στον πυρήνα αυτής της δυσφορίας μπορεί να βρίσκονται ορισμένες συνήθειες στις οποίες τα ζευγάρια υιοθετούν με τα χρόνια. Η εγκατάλειψη αυτών των συνηθειών μπορεί να δώσει νέα ζωή και ενέργεια στη σχέση» σημειώνει. Σε άρθρο της στο Psychology Today, αναλύει αυτές τις συνήθειες, μαζί με το πώς θα αποφύγουμε τη φθορά.
1. Η σιωπή που γίνεται συνήθεια
Σύμφωνα με την ειδικό, εκτός από τη «σιωπηλή τιμωρία» μετά από έναν καβγά, υπάρχει και μια πιο ύπουλη μορφή σιωπής: όταν δύο άνθρωποι νιώθουν ότι δεν έχουν πια τίποτα ασφαλές ή ευχάριστο να μοιραστούν. Όταν οι συζητήσεις περιορίζονται στα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας, η συναισθηματική απόσταση μεγαλώνει.
«Μια θεραπευόμενη, παντρεμένη επί πολλά χρόνια, παραπονέθηκε: “Δεν μιλάμε για τον γιο μας, γιατί και οι δύο είμαστε πολύ πληγωμένοι από την αποξένωση που προκάλεσε η νέα του σύζυγος, και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική γιατί μας αναστατώνει και τους δύο. Τι άλλο μένει;”» λέει χαρακτηριστικά.
Η λύση που προτείνει δεν είναι να αναζητήσετε μεγάλα θέματα συζήτησης. «Μερικές φορές αρκεί να θυμηθείτε όμορφες στιγμές του παρελθόντος, να μιλήσετε για ένα νέο ενδιαφέρον, για ένα ταξίδι που ονειρεύεστε ή απλώς να μοιραστείτε κάτι που σας έκανε εντύπωση μέσα στη μέρα» σημειώνει.
2. Υπερβολική κριτική για μικροπράγματα
Τα μικρά καθημερινά ενοχλητικά περιστατικά μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε πηγή έντασης όταν συσσωρεύονται, εξηγεί η ειδικός. «Ο Τζο και η Σίνθια, παλιοί φίλοι μου, χαμογέλασαν καθώς θυμούνταν την τελευταία τους αψιμαχία. Εκείνη ξέχασε να κλείσει τη νέα κουρτίνα του ντους, η οποία έκρυβε τη θεαματική θέα στο ηλιοβασίλεμα πάνω από τον ωκεανό που ο Τζο λατρεύει να βλέπει. Την ίδια μέρα, ο Τζο άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή για τη Σίνθια: χρησιμοποίησε το κουτάλι για το παγωτό και, αντί να το πλύνει και να το βάλει πίσω στο συρτάρι, το άφησε μέσα σε ένα μπολ με τροφή για γάτες που μούλιαζε. Και οι δύο εκνευρίστηκαν και μούτρωσαν για λίγο, πριν συνειδητοποιήσουν ότι επρόκειτο για ασήμαντα πράγματα» ανακαλεί.
Δεν είναι το αντικείμενο της διαφωνίας που μας ενοχλεί, αλλά το νόημα που του αποδίδουμε. Εκλαμβάνουμε μια παράλειψη ως αδιαφορία ή έλλειψη σεβασμού, εξηγεί. Από την άλλη πλευρά, οι ίδιες μικρές πράξεις φροντίδας, όπως το να πλύνουμε αμέσως ένα κουτάλι, μπορούν να λειτουργήσουν ως καθημερινές εκδηλώσεις φροντίδας, που μπορεί να ενισχύσουν σημαντικά το θετικό κλίμα στη σχέση.
3. Η προσκόλληση σε παλιές πληγές
Ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη στις μακροχρόνιες σχέσεις είναι η επαναφορά παλιών παραπόνων σε κάθε νέα διαφωνία. Όταν συμβαίνει αυτό, το μήνυμα που λαμβάνει ο άλλος είναι ότι τίποτα δεν συγχωρείται πραγματικά.
Η μαρτυρία ενός θεραπευόμενού της είναι χαρακτηριστική: «”Είναι προβλέψιμο, απογοητευτικό και επώδυνο”, μου είπε πρόσφατα. “Κάθε φορά που η γυναίκα μου απογοητεύεται μαζί μου για οτιδήποτε – μπορεί να είναι επειδή ξέχασα κάτι σημαντικό από τη λίστα για το σούπερ μάρκετ- ξαναθυμώνει για μια εξωσυζυγική σχέση μιας βραδιάς που είχα πριν από 23 χρόνια! Έχω ζητήσει συγγνώμη ξανά και ξανά. Κι όμως, αυτό επανέρχεται κάθε φορά που υπάρχει σύγκρουση, τόσο επώδυνο όσο και τότε. Της έχω πει πολλές φορές ότι αν μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο και να το σβήσω από την ιστορία μας, θα το έκανα αμέσως. Αλλά φυσικά δεν μπορώ’”».
Κάποιες πληγές μπορεί να μην κλείσουν ποτέ εντελώς. Ωστόσο, η συνεχής αναβίωσή τους δεν θεραπεύει τον πόνο, αντίθετα, τον κρατά ζωντανό. Η επιλογή να αφήσουμε πίσω μας το παρελθόν δεν είναι δώρο μόνο προς τον σύντροφο, αλλά κυρίως προς τον εαυτό μας, τονίζει.
4. Η προσπάθεια να αλλάξουμε τον άλλον
Πολλοί άνθρωποι μπαίνουν στη διαδικασία να «διορθώσουν» τον σύντροφό τους. Η πρόθεση μπορεί να είναι καλή, όμως η πραγματικότητα είναι απλή: κανείς δεν αλλάζει επειδή το θέλει κάποιος άλλος. «Ως σύζυγοι, μπορούμε να ενθαρρύνουμε και να υποστηρίξουμε τις προσπάθειες των συντρόφων μας να βελτιωθούν, αλλά η πραγματική επιθυμία και η ευθύνη για την αλλαγή βαρύνει τον άλλον» προσθέτει.
Η αποδοχή αυτής της αλήθειας συχνά μειώνει σημαντικά τις συγκρούσεις και δημιουργεί περισσότερο χώρο για ουσιαστική σύνδεση.
5. Το «όλα καλά» ενώ μέσα μας βράζουμε
Πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν τις συγκρούσεις. Χαμογελούν, προσποιούνται ότι δεν τους πείραξε κάτι και συνεχίζουν σαν να μην συνέβη τίποτα. Ένα προσβλητικό σχόλιο, μια δημόσια κριτική ή ένα αστείο που πληγώνει μπορεί να φαίνεται ασήμαντο τη στιγμή που συμβαίνει, όμως όταν μένει ανομολόγητο, μετατρέπεται σε δυσαρέσκεια.
Αντί να επιτεθούμε στον άλλον, η ειδικός λέει ότι είναι προτιμότερο να εκφράσουμε το συναίσθημά μας: «Αυτό που είπες με στενοχώρησε» ή «Ένιωσα άβολα όταν συνέβη αυτό». Η ειλικρινής επικοινωνία δεν δημιουργεί απόσταση. Αντίθετα, είναι ο πιο ασφαλής δρόμος για να τη μειώσει.
Πηγή: www.ygeiamou.gr
